Rust: Fyrste post

Eg gjekk tilsides, fekk tidi til å gå, reid på bylgjone, kjærteikna det blødande stålet, smakte jarn-ion i kjeften, tok amfetamin, tok karbogen; tok livet av førti inkarnasjonar av mitt eige eg og såg det kvite rett i auga.

Men der låg eg, mens Bolstov hang yvir og pleidde såri mine. Og han sa det går bra, og eg vart glad. Rummet var sveipt i gul-kvit fleirkarbon. Det var omtrent fire-fem meter langt, kanskje to meter høgt. Det lukta av brunne sår og forsura blodstoff. Bolstov skaut ein ampulle gjenom meg; eg var no att i rikjet åt morfinen. Kor eg sakte reiste mot dit eg måtte dra. Langsmed lange sud-amerikanske junglar ved vegen — med raude himmelen og svolli soli og blodtrukne marxistiske geriljaer ved grensa.

Eg var i Chile — berri mellombels. Etter kvart var eg attende på kontinentet. Flukten hadde ikkje vori lett, men vi sat igjen med sekvens F52. Og nyst byrja tidi å snu.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s