Ny-sny

Heidu. Ja, du. Du veit kven du er, håpar eg. Eg hev drifta litt rundt og lurt på det litt sjølv, kven eg er. Skal vera noko liksom, men så skal eg jo døy au — og då blir eg jo ikkje noko som helst! Men ikkje om det buset der. Eg hev noko å fortelja. Det var derfor eg skreiv det her brevet.

Just då ynskte eg mest av alt å ropa. Kauka så høgt at du høyrte om det, men fann jo ut at det var lite von for dét. Det hende ei viku i september, ei gamal og liti timberhytte i Namsskogom. Storfuglane må trudd eg var galin eller det som er verre: eit rovdyr. Nysnyen hang yvir teljone som baska og breida seg i landskapet. No og då fell noko gjenom, det var ikkje råd for å vita om det var grein eller troll. Det var ei stemning eg ikkje heilt kann skildra. Ho var no i alle fall skipa for eitkvart mystisk, tykte eg. Beit meg i vitet og drog med uti skogen. Du segjer ikkje nei til ei reis.

Eg traska ved og vidare. Orrfuglen song så fint, ljom gjenom teljone som ei vinter-prinsesse. Sidan såg eg ein gamal skjegg-berar, sitjande der på stubbjen. «Mannen, k’a du sit her for?» «Eig ganga milla alle teljå, eig e» slitinn. Eig he’kje eti skivu på lang tid.» «Eg ainste det, far. Men du lyt i heile kome heim åt meig no, så fær du kaffi-tår og vermi.» Den gamle mannen takka og leida ved meg heim.

Eg sette kallen i stugo og lét hanom få litt varme i kroppen. Medan gjekk eg ut for å henta vatn for kaffi-tåren eg hev lovt. Det var ein litin stig ned klovo åt elvi, ho var ganske frossin, men vatnet var kaldt og gildande. Vasskraft, kann du kalla. Eg kjende ei oppkveikjing. Ny-sny på fjelli. Gledde meg yvir kor fint det var.

Men når eg kom heimin, såg eg noko. Eg vart forfæld, jau, jamvel litt skræmt. Det såg ut som ein bjørn — nei, ei bynju i stugu mi. Hev du kann henda aldri sett bynjo fyrr? Litt av ein merkeleg skapnad det, slags grovbroti troll med fortvila skrik. Just då tenkte eg på det far min pleidde segja: «Ei hagle, ho er tvo gonger så greid som mor di og tvifaldigt meir nyttig!» Han var ikkje serleg venesæl kar, men god og dugde for seg sjølv. Hagla vart meg einaste råd.

Just då small døri opi. Fort, fort, ganga mot skjulet! Flakking på nysnyen som eit rådyr på isen. Helvete! Eg kjende i sida spitu av tennene åt bynjo. Ja, der var svida, all vondkjensla frå djupet av hjarta rovdyrets. Det var som om sjeli mi sprakk liksom ein tre-stomme under frosten, or rann sevjo og håpet dermed. Smuldra, det var som å liggja på aska — esju, esju høyrde eg i øyro — etter bålet og liggja der lengi, lengi. Tidi forsvann. Det var ikkje meir.

Og lell — så vakna eg til ein ny dag.

Såret var borte. Mannen og bynjo au. Eg trur dei må ha vori same ting, om du skjøner? Kven veit. Eg er betre no. Eit selju-tre hev spira i hagen. Seinare skal eg ut og sjå om bero hev vandra frå hiet og er ute med bjørn-ungane.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s