Visjonar om oppstanden

Ei vidde grin med folki sine under den ævelege dagsnotti. Smogen sløkkjer ildsjelane i den gamle grendi. Sjølv dugnaden er gåen, vegene og skulebygget med. Eg søker soli på himmelen, men finn ho aldri. Borti der er isbreden vi kallar Brestet, heimen åt vetterkongen. Jøkleelvi hans vaskar ned skiten frå omskapingi av sommarbeitet. Og eg blir liksom sitjande der, kikande på fjellveggen. Han er for brå — dei som kjem opp fer sjeldant ned att. Dei hev freista sjå soli og — funni ho. Skrottane finn vi dyri tyggjande på i sommarsprengjingi.

Ljoden braut med telen. Eit heilt land – sette i rørsle. Det gjekk brått frå eit døkt isblodlandskap til flammute kvelvingar i jorda. Ned med honom, ned med kong Vetter! Eg såg skiret, sette bommane føre, men let meg rive med. Ned med honom, no – ned med kong Vetter! Trompetar, bogar av ljom – sirene av brann! Flammekastarane og det verre reiv gjenom isen og inn i den heilage stilla åt kuldeslottet. Helvete fraus visst yvi no. Jo, — det saug gjenom i lufti i takt med slagordi. Det var liksom so alt surstoffet forsvann når folkedjupet att tok til seg pusten og kauka: Ned med honom, ned med kong Vetter! Riddarane fór, greip lansone og punkterte ismaska. Det var yvi, brått som dagen vetterstid.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s